بعد از ظهر یک روز بهاری فرصت خوبی بود برای گفتو گو درباره «نوجوان قوی» و نقش معاونین پرورشی مدارس برای قویتر شدن دانشآموزان ایرانی.
از همان ابتدای جلسه نگاه جستجوگر و تعالیخواه معاونین پرورشی، نوید جلسهای، نه صرفا برای پرکردن گزارشکار، بلکه برای رشد و تعالی حرکت این فرهنگیان مجاهد را میداد.
استاد بختیاری، قوی بودن را یک ویژگی عنوان کرد که همه نوجوانان و دانشآموزان به دنبال آن هستند؛ اما نمیدانند چگونه و چطور قوی میشوند؟ شاخصههای یک نوجوان قوی چیست؟ والدین و معلمین و مربیان با چه راهکارها و طراحیهایی میتوانند به یک نوجوان در مسیر قوی شدنش کمک کنند؟
یک ساعت اول جلسه که گذشت، پرسشهای مربیان و معاونین محترم پرورشی شروع شد و در وقت استراحت دو نیمه جلسه هم ادامه داشت.
استاد حمیدیپور رجِ دوم آجرها را با موضوع «کنشگری دانشآموزان» در موقعیت جنگ روی هم چیدند. ترجیع بندِ گفتار شیرین ایشان که با خاطرات میدانی آمیخته بود «طراحی میدان کنشگری واقعی برای دانشآموزان» در مسیر قوی شدن ایشان، بود.
دیدن اشکهای مربیان گرامی در هنگامه شنیدن برخی از این خاطرات، نوشِ جان دکتر صمدی و دیگر همکاران قرارگاه آموزش و پرورش استان آذربایجان غربی که در مسیر مدیریت دو روز دوره «راه مربی» جهادگونه تلاش کردند.
آنچه مرقوم شد، گزارش خبری نبود؛ تلاشی بود در مسیر ثبت تاریخی یک رویداد رشدآفرین.
