در این نشست، بر جایگاه نماز بهعنوان یکی از ارکان اساسی تربیت دینی و عاملی مؤثر در ایجاد آرامش روحی، تقویت بنیانهای اخلاقی و پناه بردن به معنویت در مواجهه با دشواریهای زندگی تأکید شد. همچنین، ضرورت تغییر نگاه صرفاً تکلیفی و اجباری به نماز و حرکت بهسوی ایجاد شناخت، علاقه و پیوند قلبی دانشآموزان با این فریضه الهی مورد توجه قرار گرفت؛ رویکردی که میتواند زمینهساز پذیرش آگاهانه نماز و ماندگاری آن در زندگی نسل امروز باشد.
از دیگر محورهای مطرحشده در این جلسه، توجه به کیفیت اجرای برنامههای اقامه نماز بهجای تأکید صرف بر کمیت، بهرهگیری از ظرفیت کارشناسان قرآنی و متخصصان دارالقرآن در بازدیدهای مدارس، تقویت نقش تربیتی و اثرگذاری مربیان و ایجاد محیطی معنوی، بانشاط و انگیزهبخش برای حضور فعالانه دانشآموزان و فرهنگیان در برنامههای نماز بود.
همچنین، استفاده از شیوههای جذاب، ترغیبی و تجربهمحور، پیشبینی مشوقهای مادی و معنوی، تقویت مشارکت دانشآموزان و افزایش همافزایی میان خانواده و مدرسه از جمله راهکارهای مورد تأکید برای توسعه فرهنگ نماز و آموزش عمومی قرآن در مدارس عنوان شد.
در ادامه این نشست، اعضای جلسه دیدگاهها، نقطهنظرات و پیشنهادهای ارزشمند خود را درباره چگونگی ارتقای برنامههای نماز و قرآن، رفع موانع اجرایی و بهرهگیری مؤثرتر از ظرفیتهای موجود در مدارس ارائه کردند. در این بخش، بر ضرورت هماهنگی میان عوامل آموزشی و تربیتی و استفاده از تجربهها و تخصصهای مرتبط برای اجرای برنامههایی اثربخش و متناسب با نیازهای دانشآموزان تأکید شد.
در پایان، بر این نکته تأکید شد که ترویج پایدار فرهنگ نماز و قرآن، مستلزم برنامهریزی هدفمند، شناخت روحیات نسل امروز و فراهمکردن زمینهای برای ارتباطی آگاهانه، عمیق و ماندگار دانشآموزان با آموزههای دینی است.


